บทที่ 463

ราชสำนักจันทราไม่เคยมีเสียงเช่นนี้มาก่อน

ซุ้มโค้งผลึกแก้วสูงตระหง่านเหนือศีรษะ รับแสงจันทร์แล้วสาดสะท้อนไปทั่วพื้นหินขัดมันเป็นประกายสีเงินยับย่น ระหว่างเสาต้นแล้วต้นเล่า เหล่ามือกลองแห่งวายุหมาป่ายืนเปลือยแขนไหล่กว้าง จังหวะกลองของพวกเขาลุ่มลึกและดังกึกก้อง—ดนตรีแห่งจังหวะหัวใจที่ดังกระหึ่มไปทั่วโถ...